WERELD AUTISME DAG: UITGELICHT TOM MICHORIUS

Geplaatst op: 02 april 2018

Luisteren naar autisme. Het thema van de autismeweek 2018. Vandaag, 2 april 2018, is het Wereld Autisme Dag. Het Autisme Kennisnetwerk Overijssel luistert niet alleen naar mensen met autisme, maar geeft hen ook een stem. Bij bijeenkomsten zoals morgen (3 april 2018) in Haaksbergen. Tijdens gesprekken. In de vorm van verhalen. Vandaag het verhaal van Tom Michorius. Angela Thissen zocht Tom op in Enschede.

Tom is ervaringswerker bij de RIBW Groep Overijssel. Zijn collega Marije, vakinhoudelijk teamondersteuner, had ik al eerder ontmoet. Zij had mij over hem verteld. Beiden werken (onder andere) op de beschermde woonvorm aan de Laaressingel in Enschede. Hier wonen 14 cliënten met autisme in individuele appartementen. Sommige cliënten wonen hier 2 jaar of langer. Met de veiligheid van 24 uurs aanwezigheid van zorg en zonder verplichte groepsdynamiek.

Met een dampende pot koffie op een theedoek midden op tafel maken we kennis. Tom kent me ergens van. Na een paar minuten weet hij het: hij heeft me gezien bij de bijeenkomst Autisme & Relaties in Hengelo eind 2017. Over dat onderwerp wilde hij graag meer weten. Want ondanks de enorme ontwikkeling die Tom heeft doorlopen in zijn leven ligt daar nog een sterke behoefte: aan sociale contacten.

Gestructureerd en in hoog tempo vertelt Tom over de mensen die sleutelfiguren voor hem zijn geweest. Te beginnen met een goede jeugdvriend van hem. “Aan hem vertelde ik 12 jaar geleden -ik was toen 25 jaar- voor het eerst over mijn ‘verstoptruc’. En bekende ik open en eerlijk dat het niet goed ging met me. Ik gamede 20 uur per dag. Het beheerste mijn leven. Ik zorgde niet meer voor mezelf. Ik was inmiddels twee keer uitgevallen op mijn werk. Burn-out. Depressief.”.

Een korte opname bij Tactus volgde. De enige vervolgoptie was een gesloten instelling, het voormalig Johannes Wierhuis in Rekken. Op mijn reactie “afschuwelijk!” lacht Tom. “Nee, het was heerlijk rustig daar. Lekker in de bossen. Ik kon helemaal los komen van mijn oude leventje. Maar nog veel belangrijker: hier ontmoette ik een 2e sleutelfiguur. Een betrokken psycholoog. Hij woonde naast de instelling. Samen onderzochten we wat mijn game verslaving nou eigenlijk inhield. Hoe het bij mij werkte. Via Mediant kreeg ik in die tijd ook de diagnoses ADHD en Asperger. Samen erkenden we dat de plek waar ik nu zat dan wel rust bracht, maar wat betreft begeleiding en behandeling helemaal niet geschikt was.

Tom vertelt naadloos verder over de 3e sleutelfiguur in zijn leven. Na zijn Tactus tijd gaat hij bij het RIBW in Oldenzaal wonen. Hij vertelt over zijn RIBW begeleidster: “Zij heeft mij enorm geholpen. Door te luisteren. Door haar eigen zoektocht en ervaringen in te brengen. Op een eerlijke en prettige manier. Professioneel nabij. Ik leerde dat niet het gamen het probleem was, maar het soort spellen dat ik speelde. Ik leerde van haar hoe ik gecontroleerder kon leven. Door tijd in te bouwen om te reflecteren. Om de redenen achter mijn (game)gedrag te onderzoeken.

Zo managet Tom zijn dagen tot op de dag van vandaag. Zelfstandig wonend. Met een goed gevulde gereedschapskist. En wekelijkse thuisbegeleiding van Carint. Soms praktische hulp. Soms reflectietijd. Nu al weer 4,5 jaar. “Begrijpt de gemeente dat je deze wekelijkse begeleiding nodig hebt?” vraag ik. “Ja. Ik kan goed uitleggen dat ik deze begeleiding echt nodig heb en ook waarom. Ik zeg er altijd duidelijk bij dat ik alles goed kan verwoorden. Dat mijn IQ hoog is. Maar dat dat juist mijn valkuil is.

De re-integratie coach waarmee hij ruim vier jaar geleden aan de slag ging stelde hem de vraag: wil je weer terug in de ICT? Of wil je wat anders? “Ik ben dat toen gaan onderzoeken. Wat resulteerde in het volgen van de LEON opleiding in 2016/2017. Pittig hoor. Met jezelf aan de slag gaan en je eigen herstelverhaal schrijven is nog tot daaraan toe. Maar de herstelverhalen horen van je medestudenten was heftig.”.

Sinds juli 2017 is Tom -eerst via een stageplek- in dienst gekomen bij het RIBW Overijssel. Als ervaringswerker werkt hij 16 uur per week. Naast de begeleiding van cliënten volgt Tom ook diverse cursussen. Die hij in 2018 zelf hoopt te gaan geven. “Ik heb van mijn leven mijn werk gemaakt. Fantastisch. Maar ik werk met 3 voeten op de rem. Ik zet laag in. Ga er voor 70% in. Zodat ik energie overhoud. En tijd om te ontspannen en reflecteren. Zo blijf ik overeind.”.

Marije en Tom zijn beiden een warm voorstander van de inzet van ervaringswerkers. Het RIBW heeft hier al jaren ervaring mee. Alle begeleiders zijn geschoold in de methodiek SRH (Systematisch Rehabilitatie Handelen). Toen Marije hoorde dat Tom een werkplek zocht trok ze direct aan de bel. “Ik wist meteen dat ik hem wilde in ons team. Het was een juiste keuze. Als ik zie wat Tom bewerkstelligt bij de cliënten hier is dat onvoorstelbaar. Hij kent autisme en de behoefte aan gamen van binnenuit. Daarmee wint hij vaak het vertrouwen. Tom heeft zijn gevoelens hanteerbaar leren maken voor zichzelf. Met behulp van vele trucjes. Deze kennis kan hij nu hier inzetten wanneer nodig. Gedoseerd. Hij is een vertaler van het onbenoembare voor de cliënten met autisme. Maar ook voor teamleden. Hij is een volwaardige collega. Zijn aanwezigheid is op sommige momenten het enige wat een cliënt kan verdragen. Hij is dan de enige verbinding met de wereld.

En verbinding is precies wat Tom op dit moment van zijn leven ook voor zichzelf meer zou wensen. Een iets grotere sociale kring. Zijn zusjes wonen gelukkig in de buurt. Die ziet hij regelmatig. Hij probeert elke dag te wandelen. Niet omdat hij het zo leuk vindt maar omdat hij inmiddels weet dat het goed voor hem is. “Ik zou wel een wandel- of sportmaatje willen hebben in mijn huidige woonplaats Hengelo. Die heb ik nog niet gevonden.

Na precies anderhalf uur beëindigen we het mooie gesprek. Maar niet nadat Tom ook zijn jeugd kort heeft geschetst. “Ik was vroeger een stuiterbal. Had concentratieproblemen. Ik was een autodidact en las heel veel op mijn zolderkamer. Ik had de neiging om mensen -en leraren- te verbeteren. Ik werd gepest. Ik begreep dat toen niet. Ik ben in de 4e klas van de HAVO blijven zitten, maar heb deze wel afgerond. Wat zou het fijn zijn geweest als iemand voor mij de wereld toen had vertaald. Hanteerbaarder had kunnen maken. Zoals ik dat nu bij cliënten doe. En ook gewoon op familie verjaardagsfeestjes.

De pot koffie op de theedoek op tafel is onaangeraakt. Koud geworden. We zijn opgegaan in het gesprek. Niet gestoord. Alhoewel, halverwege het gesprek rinkelende mijn telefoon. Enigszins gegeneerd drukte ik de beller weg: een nieuw verhaal moet verteld worden..….

Dank Tom en Marije voor jullie tijd en verhaal!

  • Tekst: Angela Thissen
  • 28 maart 2018
  • a.thissen@autismehulpverlening.nl

 

Op zoek naar nuttige adressen van organisaties, bedrijven en instanties?

Nuttige adressen
Cookie-instellingen
Deze website maakt gebruik van cookies voor een optimale gebruikerservaring.

Graag vragen wij uw toestemming voor het plaatsen van deze cookies. Meer informatie
Accepteren Weigeren